0 comments

Recensie: L’écume des jours

door op 22-05-2013
Details
 
Waardering
 
Sterren

Waardering

Hover en stem
Gebruikers waardering
 
Sterren

User waardering

U heeft gestemd

 

Van Michel Gondry zijn we een geheel eigen do-it-yourself stijl gewend, getuige Be Kind Rewind, The Science of Sleep en de vele videoclips die hij maakte. Met L’écume des jours doet Gondry wat we inmiddels van hem verwachten en gaat misschien nog wel een stapje verder. De film is een explosie aan visuele vondsten en grapjes: levende deurbellen, schoenen met een eigen wil, een cocktailmachine die drankjes maakt gebaseerd op het geluid van een piano, bijeengehouden door een sprookjesachtig liefdesverhaaltje. Gondry maakt bovendien gebruik van een veelbelovende Franse cast met Audrey Tautou, Romain Duris en Omar Sy.

Wat L’écume des jours precies is, is moeilijk te omschrijven. Wat vaststaat is dat het typisch Gondry is. Het verhaal, gebaseerd op het populaire boek van Boris Vian, lijkt wel voor de regisseur gemaakt te zijn. Colin (Romain Duris) heeft genoeg geld om nooit meer te hoeven werken en kan zo een zorgeloos bestaan leiden vanuit zijn Parijse appartement, tot hij op een dag besluit verliefd te willen worden. Op een feestje ontmoet hij Chloé (Audrey Tautou) en trouwt met haar. Het leven is mooi totdat ze getroffen wordt door een mysterieuze ziekte: er groeit een waterlelie in haar long. Colin moet zijn zorgeloze bestaan opgeven om voor haar te kunnen zorgen, met grote gevolgen voor hun relatie.

L’écume des jours is net als Gondry’s andere films een plezier om naar te kijken. Het is bijna genoeg om achterover te leunen en te zien hoe Gondry’s fantasie tot leven komt. Bijna, want die overdaad aan visueel spektakel blijkt na een tijdje toch onverzadigbaar te zijn. De ruim twee uur die de film duurt zijn te lang en de visuele trucjes te leeg om de aandacht vast te houden. Dat neemt niet weg dat Gondry’s originaliteit en creativiteit onvolprezen moeten blijven. Geen andere filmmaker weet op zo’n eigenzinnige wijze een wereld op te roepen zonder de technieken die we inmiddels gewend zijn van de gemiddelde bioscoopfilm. Dit is wat elke nieuwe film van Gondry een must-see maakt.

Toch is het jammer dat Gondry het verhaal niet wat meer aandacht heeft gegeven. Jongen ontmoet meisje, jongen trouwt met meisje, liefde wordt op de proef gesteld: het is misschien niets wat we nooit eerder gezien hebben, maar in de handen van Gondry had het meer kunnen zijn. Denk alleen maar aan zijn geweldige Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Het is Gondry’s onuitputtelijke vindingrijkheid die de film uiteindelijk opbreekt: L’écume des jours blijft een hutspot aan losse beelden die opgeteld weinig betekenis hebben. 

Bekijk hier de trailer: