0 comments

Recensie: Passion

door op 24-04-2013
Details
 
RegieBrian de Palma
CastNoomi Rapace, Rachel McAdams, Karoline Herfurth, Paul Anderson, e.a.
Waardering
 
Sterren

Waardering

Hover en stem
Gebruikers waardering
 
Sterren

User waardering

U heeft gestemd

 

Brian de Palma weet met Passion een interessant stukje film neer te zetten; een moordmysterie dat centreert rond de machtsstrijd tussen vrouwen (in dit geval vrouwelijke collega’s). Hoewel het moordmysterie behoorlijk laat op gang komt, is de machtsstrijd op zich al het kijken waard.

Isabelle (Noomi Rapace) werkt voor Christine (Rachel McAdams), terwijl ze geassisteerd wordt door Dani (Karoline Herfurth). Wanneer Isabelle een goed idee voor een tv-spotje heeft, wordt het idee schaamteloos door Christine gejat om met de eer te kunnen strijken. Er is sprake van manipulatie en smerige streken waar je U tegen zegt en de twee komen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Isabelle delft vaak het onderspit en het wordt steeds duidelijker dat Christine zich niet te laag voelt een aanranding in scène te zetten om te krijgen wat ze wil. Isabelle begint slaappillen te nemen en lijkt verder en verder in zichzelf te keren. Wanneer Christine vermoord wordt, blijft het lange tijd de vraag wat er nou eigenlijk aan de hand is.

Het geweldige camerawerk zorgt, in combinatie met de lichtwerking, voor prachtige plaatjes die een ware homage aan film noir vormen. Dit komt goed naar voren wanneer Isabelle begint met de slaappillen. Op alle momenten (ook wanneer dit logischerwijs onmogelijk is) liggen zwarte schaduwen van brede jaloezieën over de scènes die hierdoor een verwrongen uitstraling krijgen. Het is moeilijk te bepalen wat echt is en wat niet, zeker als Isabelle een paar keer wakker schrikt uit (wellicht) een droom.

Terwijl Isabelle naar het ballet gaat, wordt het beeld aan de rechterkant gevuld met de avond van Christine die ondertussen wordt vermoord onder het geluid van Prelude à l’apres-midi d’un faune. Isabelle wordt verdacht van de moord, maar als kijker weet je (of denk je te weten) dat zij het niet geweest kan zijn, dankzij deze briljante montage. Het is dan ook een raadsel waarom ze de moord bekent, terwijl ze nog steeds onder de pillen zit.

Op dit punt piekt het acteerwerk van Rapace. Sowieso weet ze geweldig een timide persoon neer te zetten, want gedurende de eerste drie kwartier mag duidelijk zijn dat ze haar baas niet aankan, maar er ook weinig van durft te zeggen. Wanneer dromen en realiteit elkaar voor de kijker overlappen, weet ze geweldig te boeien dankzij haar verstrooide performance. Karoline Herfurth komt pas laat in de film los als karakter en actrice. Ze blijkt een goed verborgen kant te hebben, maar haar rol is niet prominent genoeg om de show te kunnen stelen.

Spanning en intriges blijven tot de allerlaatste minuut de boventoon voeren, maar toch zorgt het einde voor verwarring.  Ergens doet dit afbreuk aan de film, maar de onbeantwoorde vragen spelen wel mooi in op het thema van macht. Opvallend aan Passion is ook de muziek. Het ballet van Claude Debussy is verrassend, zeker omdat de overige geluidseffecten soms een erg jaren 80 gevoel oproepen. Toch is het nergens storend en dat maakt de film minstens zo intrigerend als het plot en de geweldige scènes.

Bekijk hier de trailer: