509 views 0 comments

Glee – Seizoen 1 (2009)

door op 03-08-2010
 

De serie is een opeenstapeling van extreme high school clichés. Ze maakt grappen over drugs. Grappen over leraren die zich aan leerlingen vergrijpen. Grappen over gehandicapten. En de serie denkt dat alle wereldproblemen op te lossen zijn door er over te zingen. Daarbij is het ook nog eens de leukste nieuwe televisieserie van het afgelopen jaar. Het eerste seizoen van Glee was zo’n groot succes dat het tweede en derde seizoen ondertussen al besteld zijn. Hoog tijd dus om terug te blikken op en vooruit te kijken naar één van de meest besproken televisieseries van het moment.Glee is het soort serie waarvan je niet snapt hoe ze het hebben kunnen verkopen aan een televisienetwerk, maar waarvan je blij bent dat het ze is gelukt. Niet alleen doet het genre van de musical het traditioneel altijd slecht op televisie, de hoofdlijn van een Glee club (een combinatie van zang en dans) op een typisch Amerikaanse school klinkt ook verdacht veel als een wekelijks terugkerende High School Musical, en wie zit daar op te wachten?

Als de docent van de Glee club van McKinley High wordt ontslagen, neemt docent Will de leiding over. Toen hij zelf nog op de middelbare school zat was Glee nog een gave club om bij te zitten, dat is tegenwoordig echter wel veranderd. De school wordt geterroriseerd door cheerleader coach Sue Sylvester en haar cheerleaders, en hun slachtoffers zijn maar al te vaak de leden van de Glee club. De groep bestaat onder andere uit een stotterende gothic, een jongen in een rolstoel en een mannelijke diva wiens leven één grote modeshow is. Regelmatig komt het voor dat de leden van Glee club in het voorbijgaan een Slush Puppy naar het hoofd krijgen geslingerd. Aan Will de taak deze op sterven na dode club weer nieuw leven in te blazen. Zelf heeft hij het ondertussen niet minder moeilijk. Zijn Glee club zorgt namelijk voor een iets lager budget voor de cheerleaders, wat voor cheerleader coach Sue genoeg is om een persoonlijke vendetta tegen Will te starten.

Het is een simpel uitgangspunt dat gebruik maakt van alle bestaande clichés van high schools. Doordat Glee zich hier ook van bewust is en constant knipoogt naar de clichés werkt dit gelukkig niet op de zenuwen maar op de lachspieren. De humor van Glee veelvuldig aanwezig en gitzwart. Wat bijvoorbeeld te denken van een jongen die om te voorkomen dat hij vroegtijdig klaarkomt steeds terugdenkt aan de keer dat hij de postbode aanreed met zijn auto?

Het eerste seizoen van Glee is een prachtige mix van komedie, musical en drama. De humor komt vooral van Jane Lynch in haar rol als Sue en van de vele randpersonages. Vooral domme blondje Brittany lukt het regelmatig met één of twee zinnen per aflevering heel positief op te vallen. De muziek wordt door de cast zelf gezongen. Veel van de acteurs hebben dan ook al een indrukwekkende carrière op Broadway achter zich. Drama is duidelijk het achtergestelde kindje bij Glee, maar juist de grote afwezigheid maakt de zeldzame emotionele momenten zeer welkom en extra sterk. De verhaallijn waar de vader van Kurt, de homoseksuele diva, vecht voor acceptatie van zijn zoon levert enkele van de meest emotionele scènes die het afgelopen jaar op televisie te zien waren op.

Het lijkt soms wel alsof er zoveel kwaliteit en plezier in elke afzonderlijke aflevering is gestopt, dat de overkoepelende lijn soms helemaal is vergeten. Dit speelt vooral op in de tweede helft van het seizoen. De serie was tegen die tijd al zo gehyped dat er volledig op veilig werd gespeeld. Personages ontwikkelden zich niet meer of hadden juist te abrupte veranderingen in hun karakter. De makers wisten heel goed waar het succes van Glee lag, en dat was ook precies wat wij kregen tegen het einde van het seizoen. Veel sterke en komische one-liners en steeds meer muziek waar ook steeds grootser bij werd uitgepakt. Maar de continuïteit was wel helemaal zoek. De afleveringen van Glee werden steeds meer opzichzelfstaande kunstwerkjes. Nog steeds erg mooi, maar de serie als geheel komt het niet ten goede.

Ironisch genoeg heet de overigens zeer sterke seizoensfinale “Journey”. Want wat voor weg was er nu eenmaal afgelegd? In het verhaal een lange weg. Maar in karakterontwikkeling? Op een paar uitzonderingen na was hier toch echt te weinig gebeurd. Hopelijk komt hier verandering in bij de volgende twee seizoenen. Iets minder toeters en bellen per aflevering en iets meer seizoensoverkoepelende toeters en Glee maakt zichzelf pas echt onsterfelijk. Genieten blijft de serie hoe dan ook. Dit komt mede door de ijzersterke bijrolletjes. Idina Menzel, Kristin Chenoweth, Neil Patrick Harris, de ene na de ander grootheid uit de muziekwereld was al te zien in het eerste seizoen. En nu de populariteit van de serie nog altijd aan het groeien is, zal dit in het tweede seizoen alleen maar meer worden. Ik heb er zin in.

Bekijk hier de trailer: