1345 views 0 comments

Unforgettable [Pilot]

door op 22-09-2011
 

Film Abides bespreekt alle nieuwe televisieseries van dit seizoen, met vandaag Unforgettable.
Voor al onze recensies van “pilot season 2011″ 
zie hier.

Sommige titels kun je – wanneer je weet dat je product gerecenseerd zal worden – beter vermijden. De titel Unforgettable is dan ook niet slim gekozen; de recensenten zullen dan bij ontevredenheid snel vervallen in artikels met een kop als “Unforgettable is very forgettable”. En geloof me, deze kop zal de dag na uitzending van de pilot in vele Amerikaanse kranten hebben geprijkt.

De hoofdpersoon in Unforgettable is Carrie Wells, een vrouw met een bijzondere afwijking (zo bijzonder dat maar vijf of zes mensen in de hele Verenigde Staten het hebben); ze onthoudt alles. Maar dan ook alles. Zelfs dingen die achter haar rug zijn gebeurd, zo blijkt in een absurde scène waarin Carrie door haar eigen flashback wandelt. Deze gave maakte haar tot de jongste detective ooit, alleen heeft ze deze baan achter zich gelaten om overdag vrijwilligerswerk te doen in een bejaardenhuis (tussen vergeetachtige alzheimerpatiënten) en ’s avonds haar geld te verdienen met kaarten tellen in het casino.

In sneltreinvaart wordt deze situatie in de eerste minuten van de pilot uit de doeken gedaan terwijl tegelijkertijd Carrie – via clichématige shots en pijnlijk uitleggerige dialogen – wordt neergezet als een lieve, verzorgende vrouw die als het moet haar mannetje kan staan.

Dezelfde avond dat zij uit het zoveelste casino wordt gezet is ze thuis getuige van een moord. Althans, ze hoort de daadwerkelijke moord op haar bovenbuurvrouw en vindt haar uiteindelijk dood in een steeg naast hun appartementencomplex. Maar vergeet niet dat ze alles wat ze hoort, ziet en ruikt opslaat in haar hoofd.

Om de boel nog wat gecompliceerder – een uitgekauwder – te maken is de agent die het onderzoek naar de moord leidt Al Burns; haar ex-collega en ex-geliefde. De eerste dialoog tussen de twee hoofdpersonages is ongelooflijk geforceerd; binnen twee zinnen is hardop gezegd dat ze ooit verliefd waren, binnen drie wordt duidelijk dat een meningsverschil over een onderzoek de twee uit elkaar heeft gedreven, vier zinnen en het blijkt dat ditzelfde meningsverschil Carrie heeft doen besluiten om te stoppen als detective en tegen het einde is overduidelijk dat ze nog diepe gevoelens voor elkaar koesteren.

De rode draad in de serie lijkt (lees: is zonder enige twijfel) het verleden van Carrie. Als kind is zij getuige geweest van de moord op haar zusje Rachel. Ondanks haar bijzondere geheugen is deze gebeurtenis er een waar Carrie zich amper iets van kan herinneren. De hernieuwde confrontatie met een moordzaak zorgt er echter voor dat ze duidelijkere en levendiger flashbacks krijgt.

Uiteraard wordt de moord opgelost. Netjes volgens het CSI-principe (nieuwe ontdekking leidt tot nieuwe verdachte leidt tot nieuwe ontdekking… net zo lang tot een personage dat twee seconden in beeld is geweest het gedaan blijkt te hebben). Carrie wordt door Al overgehaald om haar oude vak weer op te pakken en zie daar; een nieuw team van crime fighters is geboren.

Hoe de gave van Carrie iedere zaak (en dus iedere aflevering) van pas kan komen is een raadsel; tenzij ze iedere week op de één of andere manier getuige is van een moord.

De acteurs zijn middenmoters; nergens belachelijk slecht, nergens opvallend goed. Carrie wordt gespeeld door Poppy Montgomery (die al eerder te zien was in de serie Without a Trace) en Al door Dylan Walsh (bekend van Melrose Place en Nip/Tuck). De overige personages doen er niet toe en lopen in de pilot alleen maar rond omdat een politieteam van twee mensen ongeloofwaardig zou zijn.

Unforgettable is niet één van de nieuwe verrassende series van dit televisieseizoen. Sterker nog; het is een dertien-in-een-dozijn-productie die het niet zal gaan lukken om een plaats tussen de succesvolle crimeseries te veroveren. Laat staan in het collectieve geheugen van de televisiekijker, die is vijf minuten na de eerste aflevering al vergeten waar hij naar heeft zitten kijken.

Zie je hoe makkelijk het je als schrijver wordt gemaakt met zo’n titel? Bijna te makkelijk?