The Walking Dead: “Cherokee Rose”

SEIZOEN 2 – AFLEVERING 4

Let op: dit artikel bevat spoilers.

De blaadjes kraken onder de voeten, de wind ruist zachtjes door het gebladerte, de zon schijnt fel en de hitte is bijna voelbaar; dat is in één zin de sfeer van The Walking Dead. Het is bijna idyllisch, ware het niet dat er door datzelfde gebladerte, in diezelfde hete zon en over diezelfde blaadjes ook ieder moment een zombie kan opduiken.

Hoewel er iedere aflevering minimaal één walker opduikt (in deze vierde zelfs behoorlijk letterlijk; eentje die al behoorlijke tijd in het water heeft gelegen en dus tamelijk opgezwollen en extra smerig is) is dit geen vereiste voor spanning. In seizoen 1 en de eerste paar afleveringen van seizoen 2 is zo duidelijk gemaakt dat ze én overal zitten én gruwelijke honger hebben, dat het voor iedereen (zowel personages als kijkers) helder is dat er een constante levensbedreigende situatie is.

Daarom is Hershel’s huis waar de – inmiddels weer complete – groep zich heeft verzameld een heerlijke oase van rust. Voor zover wij weten is hier nog geen zombie geweest. In de bossen daaromheen; ja, daar zitten ze, maar niet op de vlaktes rondom het oude landhuis (nou ja, op die ene opgeblazen gozer in de waterput na dan). Hierdoor is er, zolang iedereen hier zit, tijd voor rust, filosofische (soms iets te theologische) gesprekken en zelfs liefde.

Rick en Lori zitten liefdevol aan het bed van Carl, Glenn begint gevoelens te krijgen voor Maggie – de dochter des huizes, gevoelens die beantwoord worden met een vrijpartij, Daryl kan Carol een verhaal over een bloem vertellen zodat ze weer hoop krijgt dat Sophia teruggevonden wordt en er wordt zelf hier en daar weer voorzichtig gelachen.

Zo kabbelt deze aflevering voort. En dat mag ook wel eens een keer. Het hoeft niet allemaal constante kommer en kwel te zijn. Sterker nog; doordat het weer even een klein beetje pais en vree lijkt te zijn is het alleen maar hartverscheurender wanneer het weer mis gaat en schrik je des te erg op het moment dat er weer een kwijlende, etterende walker met gescherpte tanden opduikt.

Het schokkendste dat deze aflevering gebeurt is dan ook de ontdekking dat Lori zwanger is. Misschien iets té soap-achtig voor een serie die dit soort clichés tot nu toe heeft weten te omzeilen (behalve de zwangerschap an sich is het namelijk ook nog maar de vraag wie de vader is; Rick of Shane?) maar ik geef het nog even het voordeel van de twijfel. Want als Lori vorige aflevering al op het punt stond om haar zoon te laten sterven, hoe zou ze dan wel niet staan tegenover een ongeboren foetus? En een goede ruzie tussen Rick en Shane zou ook wel even lekker zijn, al was het maar om een keer Ricks boze kant te zien.

Want als ik één ding heb aan te merken op The Walking Dead dan is het wel over het personage Rick. De leider tegen wil en dank is namelijk iets té goed. Zo ongegeneerd vergevingsgezind en hoopvol is niemand, laat staan in een wereld vol wandelende stukken rottend vlees. Ieder ander personages heeft wel iets gruwelijks op zijn geweten, iets dat aan hem of haar knaagt. Maar niet Rick. Die doet alles vooralsnog goed. Zelfs op het moment dat hij aan God begint te twijfelen vindt hij een paar minuten later zijn geloof weer terug. Daar mag dus nog wel een scherp randje aan komen.

Een rustige aflevering vol contemplatie dus; een vleugje liefde, een toefje humor en een sprankje hoop. En voor hen die kijken voor de horror en gore is er gelukkig ook nog de opgeblazen walker in de put; want die wordt op een prachtige manier in twee stukken getrokken en later zijn hoofd tot pulp geslagen. Het moet natuurlijk niet te zoetsappig worden.

Het tweede seizoen van The Walking Dead wordt uitgezonden door FOXlife, elke dinsdag om 21:15. Direct na elke uitzending zullen wij onze recaps plaatsen. Wij hopen dat jullie met ons zullen meekijken en horen graag wat jullie van het nieuwe seizoen vinden onder de artikelen.